Vanmorgen weer vertrokken van de camperplaats/camping in Sarande.
Gisteren (donderdag) zijn we op de fiets de stad in geweest. Het is inderdaad heel toeristisch. Wij houden er wel van op z’n tijd en hebben ons dan ook best vermaakt. De grote boot die we gisteravond (woensdagavond) in het donker aan zagen komen ligt nog steeds voor anker in de haven van Sarande. Het blijkt een boot van de Holland Amerika lijn te zijn en we horen dan ook opvallend veel Nederlanders om ons heen. Het is gezellig druk, dat komt waarschijnlijk ook door de passagiers van boot. Er zijn veel winkeltjes en restaurantjes We lopen op ons gemak over de gezellige boulevard en drinken wat op een terrasje aan het water.
Vanmorgen zijn we eerst richting Syri i Kaltër (The Blue Eye) gereden. Syri i Kaltër is een karstverschijnsel bij de Albanese plaats Muzinë in de gemeente Finiq, zo’n twintig kilometer van de stad Sarandë. Hier is een zoetwaterbron ontstaan die mogelijk meer dan vijftig meter diep is en waar per seconde, onder hoge druk, 6 m³ helder mineraalwater naar boven komt. Vanaf de parkeerplaats is het nog twee kilometer lopen naar de bron. Die twee kilometer gaat over een keurig aangelegd pad maar het vergt af en toe wel wat van je kuitspieren. De bron zelf viel eigenlijk een beetje tegen, je kon wel goed zien waar het water omhoog gestuwd werd maar verder was het niet echt bijzonder. Het water is wel glashelder en stroomt heel erg hard. Nadat we even rondgelopen hebben en wat gedronken op een terrasje zijn we weer naar de camper gelopen. Gelukkig is de temperatuur prima in deze tijd van het jaar, je moet er niet aan denken om hier te lopen als het 35 graden of meer is. Onderweg spotten we zelfs nog wild. We hebben nog meer geluk want we zijn nog maar net terug bij de camper of het begint te regenen. Die regen dreigde al de hele morgen maar bleef net lang genoeg weg. Die regen is de rest van de dag bijna niet meer opgehouden. Heel af en toe een beetje droog maar dat mocht geen naam hebben. Vanaf de parkeerplaats bij Syri i Kaltër (the blue eye) zijn we naar Himarë aan de kust gereden. Deze keer over best goede wegen, zeker voor Albanese begrippen. Wel weer heel veel bochten, als we weer thuis zijn, zijn André’s armen een keer zo dik geworden denk ik. Om een uur of drie arriveerden we op camping Moskato, niet veel bijzonders zo op het eerste oog maar dat zal ook door het slecht weer komen, wel weer direct aan de kust. Al is het nu niet echt weer om te zwemmen.
