We hebben het mooie plekje in Saint-Dizant-du-Gua weer verlaten en rijden weer een kleine 200 kilometer zuidwaarts. Kees doet het geweldig in de camper nu we niet meer hele grote afstanden rijden. Ze gaat heerlijk slapen in de bench en we hebben er eigenlijk geen omkijken naar. Wel stoppen we onderweg een keertje om haar te laten plassen en daarna gaat ze zonder problemen weer in de bench. We zijn al om een uur of één op plaats van bestemming. De plek ziet er geweldig uit, veel gras en alle ruimte om in of juist uit de zon te staan. Voor de temperatuur in de camper heeft schaduw natuurlijk de voorkeur maar onze zonnepanelen willen wel zon natuurlijk anders kunnen ze hun werk niet doen. We kiezen dus voor een plaatsje in de zon. Als we er naar toe rijden zien we wel heel erg veel muggen, daardoor gaan we twijfelen of we wel hier willen blijven. Bij de campers die er al staan zitten er mensen rustig buiten dus buiten zitten lijkt dus geen probleem te zijn. We besluiten om het even aan te kijken en als het te erg is met de muggen zoeken we een ander plekje.
Gelukkig valt het alles mee met de muggen dus wel blijven hier twee dagen staan. We maken er een rustige middag van met een wandelingetje langs de haven die bij de CP hoort en André gaat nog even zwemmen in het meer. Nu is zwemmen wel een beetje overdreven want het water komt niet veel verder dan zijn knieën.
Na een rustige nacht starten we rustig op en gaan het begin van de middag een stukje fietsen. Er loopt hier een fietspad richting Parentis-en-Born en het lijkt ons wel wat om die kant op te gaan. Een rondje om het meer fietsen gaat helaas niet, dat zou ook wel een beetje te ver zijn. Er zit niets anders op dan heen en weer te rijden, geeft niets want op de terugweg ziet alles er toch weer anders uit. Beetje jammer dat ik een lekke band krijg als we net op de terugweg zijn. Gelukkig hebben we plakspullen bij ons en ook nog een half flesje water over. In het drinkbakje van Kees gieten we wat water en wonder boven wonder vinden we het lek snel. Met een plakkertje van Aliexpres (hier heb je geen lijm bij nodig) dichten we het lek en na een uurtje kunnen we weer verder. Het plakkertje blijft zitten, tot nu toe dan…. Je hoort trouwens vaak dat Fransen onvriendelijke mensen zijn, eigenlijk vinden wij dat ook wel een beetje maar toen we de band aan het plakken waren hebben veel voorbijgangers gevraagd of we hulp nodig hadden, vanaf nu zeggen wij niet meer dat Fransen onvriendelijk zijn.
Heel verhaal zo van twee dagen. Oja, de kreeft op de laatste foto’s zag André met het uitlaten van Kees op de camperplaats.