We hebben vandaag maar 280 kilometer gereden maar hebben daar wel negen!! uur over gedaan. Natuurlijk wel met de nodige koffie/lunch/plaspauzes. Maar toch…. We hebben wel genoten van de prachtige natuur. De kleuren en vormen van de rotsen blijven ons fascineren. We reden over ‘witte’ weggetjes en dat hebben we geweten. Vreselijk veel kuilen en hobbels en regelmatig was er geen asfalt te bekennen. Vaak als het er wel was, was de weg zo smal dat we er maar nauwelijks oppasten, naast het asfalt moest je dan heel goed uitkijken om niet van de scherpe randen af te kieperen. In de dorpjes was er helemaal geen asfalt te bekennen. We werden in de dorpjes en ook onderweg trouwens belaagd door kinderen die geld en/of snoepjes wilden. Als je stopte om wat te geven kwamen ze zowat door de ramen naar binnen en moest je ze echt van de camper duwen! Als ze niets kregen gooiden ze ons in enkele gevallen na met stenen. Dit is wel een hele nare kant van Marokko. De armoede in de bergen is vreselijk, je gunt die kinderen echt van alles maar het zijn er zoveel dat er geen beginnen aan is. Je ziet er een of twee staan in de verte en voor je vlak bij bent zijn het veel meer, ze komen overal vandaan aan rennen. Net na zeven uur, vlak voor het donker kwamen we aan op camping Ait El Bakoure in Bin El Ouidane. Alhoewel we wel twijfelen of we wel op de juiste plek zijn aangekomen. Deze plek lijkt in de verste verte niet op een camping, er is een ruimte waar al een Duitse camper staat en waar wij met z’n tweeën nog net bij kunnen. De eigenaar liet ons zien waar we ons toilet kunnen legen, alleen snapten wij niet waar hij precies bedoelde. Dat legde hij even uit met gebaren, hij ging bij een bergje grond staan, maakte een gebaar alsof hij een cassette leeggooide, en pakte een schep en gooide er wat grond overheen. Dit hebben wij nog nooit meegemaakt! We hebben maar niet naar een douche- of toiletgebouw gevraagd….