Onze eerste nacht in Marokko is erg meegevallen we hadden verhalen gehoord over veel blaffende honden (heb je in Spanje ook) en de oproep tot het gebed heel erg vroeg in de morgen. Dat viel allemaal erg mee, inderdaad wel honden horen blaffen maar vooral veel katten gejank, die oproep tot het gebed hebben we niet gehoord trouwens. Vanaf ons plaatsje op de camping kijken we uit op het dal en de stad. Gisteren was dat een prachtig gezicht, vanmorgen zagen we helemaal niets van het stadje. Wij zaten lekker in het zonnetje maar keken nu uit op het wolkendek. We zaten boven de wolken, een heel apart gezicht. We hebben op ons gemak koffie gedronken en geluncht, toen de wolken eindelijk verdwenen waren zijn we naar het centrum van Chefchaouen gewandeld. Het kostte nog wel even moeite om het centrum te vinden maar het is gelukt. Als je even stil staat en om je heen kijkt komt er direct een vriendelijke Marokkaan die graag je gids wil zijn. Een beetje opdringerig is dat wel maar eigenlijk weet je al dat dat gaat gebeuren en met een vriendelijk ‘nee bedankt’ druipen de meeste weer af. We dwalen een poosje door de smalle straatjes en kijken onze ogen uit naar de kleurige uitstallingen van de vele winkeltjes. We drinken wat op een terrasje en genieten van de drukte op het plein. André probeert in een klein winkeltje een simkaartje te kopen maar dat geeft aardig wat gedoe. De verkoper weet niet echt waar hij mee bezig is maar hij blijft maar proberen het simkaartje aan de gang te krijgen. André krijgt na veel moeite en tijd zijn telefoon weer terug, helaas zonder Marokkaans simkaartje. Morgen maar eens nieuwe poging. Om een uur of vijf wordt het ineens een stuk frisser en nemen we een taxi terug naar de camping. Voor 30 dirham (3 euro) zet de taxi ons na een spectaculaire rit af op de camping. Blij dat we niet zelf naar boven hoefden te lopen, de camping ligt op 750 meter hoogte en dat is klimmen hoor! We zitten nog een poosje buiten maar om half zeven geven we het op en gaan naar binnen.