Zaterdag weer vertrokken vanaf camping Eko Oaze. Was het gisteren al een prachtige route over allemaal panoramische wegen en de Tara kloof, de rit van vandaag overtrof dat nog. We reden door nationaal park Biogradska gora en we vergaapten ons aan de geweldige uitzichten die na iedere bocht wel mooier leken te worden. Wat is de natuur hier mooi! Jammer dat er geen gelegenheid is om hier even te parkeren. Na deze mooie rit komen we abrupt tot stilstand bij de Albanese grens. Hier staan we lang stil en de niet eens zo lange rij voor ons lijkt maar niet op te schieten. Als we dan eindelijk onze paspoorten af kunnen geven aan de douanebeambte wil hij ook de autopapieren zien. Paniek in de tent, het pasje blijkt niet in het mapje zitten waar het hoort. De douanebeambte wordt steeds chagrijniger, gelukkig vind ik het pasje alsnog en mogen we doorrijden. Bij het volgende loket gaat het snel, logisch nu heb ik het pasje paraat 😀. Direct over de grens kopen we bij een stalletje een internet kaartje en wisselen we wat geld. Nu is het gelukkig nog maar een klein eindje naar Lake Shkodra Resort, de camping die we op het oog hebben. Daar aangekomen mogen we zelf een plaatsje kiezen, het is inmiddels half vijf dus veel keus hebben we niet meer maar we vinden toch een geschikt plekje. Als we een beetje bijgekomen zijn van de rit (en de stress aan de grens) lopen we even over de camping richting het meer. Dat ziet er in het avondzonnetje prachtig uit.

Zondag doen we het lekker rustig aan. Het is heerlijk warm vandaag dus André neemt een duik in het meer. Heerlijk water volgens hem. Er komt een club van 20 campers van de NKC binnen vandaag en we raken gezellig met een paar camperaars aan de praat. Zij komen uit Griekenland en vieren hier vandaag het einde van de reis. Net als op tv bij We zijn er bijna, zingen ze met z’n allen een prachtig afscheidslied.