maandag 29 april 2019
Marijke en André gaan bij de receptie vragen of ze wandelroutes hebben. Volgens de meneer bij de receptie is er hier vlakbij een mooie route maar dan moet je wel een beetje durf hebben en geen hoogtevrees. Omdat je langs touwen en over ladders moet klimmen kunnen de honden niet mee. Gelukkig is het niet heel warm en kunnen ze prima in de caravan en camper blijven. Om half elf gaan we op pad en om elf uur beginnen we aan de route. Die gaat al direct heel steil omhoog en in korte tijd klimmen we een heel stuk. Er is verwarring over de route want de route die we willen lopen is vijf kilometer maar die kunnen we niet vinden. Op een gegeven moment zien we een vlag en gaan er vanuit dat dit het hoogste punt van de route is. Dat is het niet! Achteraf blijkt het nog geen vijfde van de route van vandaag te zijn. Als we bij de vlag weglopen dubben we of we terug zullen gaan of door zullen lopen. We kiezen voor het laatste. Dat hadden we beter niet kunnen doen want een heel eind verder (en hoger) komen we eindelijk een bordje tegen waarop we kunnen zien waar we precies op de route zijn. Daar blijkt dat als we teruggaan het iets korter is dan als we doorgaan. De weg die we gehad hebben is echter zo steil dat het ons niet zo handig lijkt over die weg af te moeten dalen. Nadeel als we doorlopen is dat we in een ander dorp weer beneden komen en we dan nog een heel eind van de auto vandaan zijn. Daar rijdt gelukkig wel een bus die ons naar de auto kan brengen. We gaan voor doorlopen. Het eerste stukje is redelijk vlak maar al gauw beginnen we weer te stijgen. Maar uiteindelijk wordt dan toch de daling ingezet. Die is minstens zo steil als waar we omhoog zijn gegaan. Het is doodeng om over al die losse stenen naar beneden te gaan. We redden het echter zonder ongelukken. Bekaf gaan we op zoek naar koffie en de bushalte. Bij de toeristeninformatie krijgen we een foldertje met de bustijden. Als we bij de bushalte zijn blijkt dat we nog net genoeg tijd hebben voor de koffie waar we zo naar verlangen. Helaas, ook dat zit niet mee, er is een besloten feestje en ze zijn voor andere gasten gesloten. Omdat we niet het risico willen lopen de bus te missen zoeken we maar niet naar een ander café. We zitten dus ruim op tijd bij de bushalte, maar alles wat er komt, geen bus. Na een klein half uur gaan we maar weer in de benen en lopen langs de Moezel naar de auto zeker nog eens drie kilometer! Waarschijnlijk was dit onze eerste en laatste wandeling deze vakantie. We kunnen bijna niet meer en komen op ons tandvlees aan bij de auto. Moeten we ook nog boodschappen doen…. Het is inmiddels vijf uur. We halen snel wat makkelijks te eten en om een uur of zes zijn we weer terug op de camping. Snel die arme honden uit laten en dan niets meer!
