De zon schijnt weer lekker vandaag. Dat betekent: Fietsen!! We gaan de Vía Verde de Mazarrón fietsen. We hebben op internet gevonden dat hij bij de oude mijn van Mazarròn zou moeten beginnen. Dus na de koffie zetten we Google Maps aan richting de oude mijn en vertrekken. Na een beetje slingeren door Mazarròn staan we uiteindelijk bij de ingang, helaas niet van de Via Verde maar van de mijn. Het begin van de Via Verde is wel vlak bij de oude mijn maar helaas aan de andere kant. Gelukkig is dat niet heel ver fietsen en zijn we na een minuutje of tien dan toch waar we wezen willen. Na nog geen 100 meter stoppen we al om foto’s te maken van de resten van de mijn, prachtig gezicht al die kleuren in de rotsen. Daarna fietsen we weer verder, onderweg stoppen we regelmatig om foto’s te maken en even uit te rusten. De Via Verde de Mazarròn heeft prachtige stukken en zeker hele mooie uitzichten alleen is de weg wel heel erg slecht, van begin tot eind los grind. Je moet steeds je ogen goed op het pad houden en heel goed opletten waar je fietst. We komen halverwege door een heel mooi dorp, allemaal prachtige wit/gele huizen en heel erg goed onderhouden. Hele brede straten en ruime rotondes ook, echt zo niet Spaans. Gelijk na het dorp begint het grindpad van de Via Verde weer, jammer hoor dat dit niet beter onderhouden is. Helaas was er in het dorp geen café of restaurantje te vinden maar we hebben onze hoop gevestigd op het eindpunt, La Pinilla, daar zullen ze best een café en/of restaurant hebben. Je raadt het al, niet dus! de Via Verde eindigt in de middle of nowhere, er is hier alleen een picknickplaatsje. Gelukkig hebben we zelf wel het een ander bij ons dus we komen niets te kort, maar een kopje koffie was wel erg lekker geweest. Als we weer terug willen fietsen zien we ineens een hele rij rupsen op het pad, het is een hele slinger van rupsen die allemaal achter elkaar aan bewegen. We zoeken met Google Lens welke rups het precies is en het blijkt een Dennenprocessierups te zijn. Wikipedia leert ons dat het normaal is dat deze rupsen zich in een lange sliert voortbewegen. Echt apart om te zien. Ineens gaat André’s wekker van vier uur, we schrikken een beetje van de tijd want we moeten nog ruim 20 kilometer terug fietsen. Gelukkig gaat het nu veel naar beneden en schieten we lekker op. Na anderhalf uur zijn we weer op de camping. Eindelijk koffie!